Finanse publiczne

Strona główna » Grudzień 2019 » Prawo » Zmienione zasady gospodarowania składnikami majątku ruchomego

Brosz o finansach

Marzec 2020

Polecamy

Książki

Publikacje wydawane w ramach Biblioteki Finanse Publiczne oraz Biblioteki Administracja Publiczna to profesjonalne i praktyczne opracowania podejmujące zagadnienia z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej. więcej »

 
Jarosław Jurga

Zmienione zasady gospodarowania składnikami majątku ruchomego

Nowe rozporządzenie w sprawie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami rzeczowymi majątku ruchomego Skarbu Państwa weszło w życie 23 października br. Zmienia ono zasady nabywania tych aktywów przez pracowników jednostki, powoływania komisji decydujących o gospodarowaniu majątkiem czy stosowania trybów jego zbycia i likwidacji.

Rys. B. Brosz

Jednym z elementów mienia Skarbu Państwa są składniki rzeczowe majątku ruchomego. Prawidłowy sposób gospodarowania takimi aktywami stanowi podstawę ich utrzymania w stanie niepogorszonym, a tym samym racjonalnego i oszczędnego wykorzystania majątku Skarbu Państwa. Konieczność wydania nowego rozporządzenia określającego sposób gospodarowania rzeczowymi składnikami mienia wynikała m.in. z decyzji o rezygnacji z regulowania – w drodze rozporządzenia – szczegółowego sposobu gospodarowania prawami na dobrach niematerialnych przysługującymi Skarbowi Państwa. Gospodarowanie tymi prawami będzie się teraz odbywać w formach określonych w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie o prawie autorskim, ustawie Prawo własności przemysłowej, ustawie o ochronie baz danych.

Termin wejścia zmian w życie

Zmiana rozporządzenia w zakresie gospodarowania składnikami majątku ruchomego została wymuszona zapisami ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym oraz niektórych innych ustaw. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 października 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami rzeczowymi majątku ruchomego Skarbu Państwa (dalej: rozporządzenie) weszło w życie z dniem następującym po ogłoszeniu, tj. 23 października br. Jednocześnie z tym dniem uchylono rozporządzenie obowiązujące wcześniej.

Zasady gospodarowania majątkiem ruchomym

Zapisy rozporządzenia – ze względu na szczególny charakter mienia państwowego – określają zasady identyfikowania zbędnych i zużytych składników rzeczowego majątku ruchomego oraz postępowania z takim majątkiem.

  • Dwie zasady ogólne

Określono dwie ogólne zasady gospodarowania składnikami rzeczowymi majątku ruchomego Skarbu Państwa. Po pierwsze: organ administracji publicznej jest zobowiązany – w ramach gospodarowania nabytym lub powierzonym temu organowi mieniem Skarbu Państwa – do wykorzystywania składników majątku ruchomego dla realizacji swoich zadań oraz do gospodarowania tymi składnikami w sposób oszczędny i racjonalny. Po drugie: wymieniony organ lub jednostka są zobowiązane do utrzymania majątku w stanie niepogorszonym z uwzględnieniem normalnego zużycia oraz do zapewnienia nad nimi efektywnego nadzoru (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).

  • Majątek zbędny i zużyty

W § 2 ust. 1 rozporządzenia wskazano również kategorie majątku, które mogą być przedmiotem zbycia.

Stosownie do tych zapisów przez zbędne składniki majątku ruchomego należy rozumieć składniki, które:

1) nie są i nie będą mogły być wykorzystane w realizacji zadań związanych z działalnością organu lub jednostki lub

2) nie nadają się do użytkowania ze sprzętem używanym przez organ lub jednostkę, lub

3) nie nadają się do dalszego użytku, a ich naprawa lub dostosowanie byłyby ekonomicznie nieuzasadnione.

Kolejna kategoria majątku ruchomego to składniki zużyte, czyli:

1) posiadające wady lub uszkodzenia, których naprawa byłaby ekonomicznie nieuzasadniona, lub

2) zagrażające bezpieczeństwu użytkowników, lub

3) całkowicie pozbawione wartości użytkowej, lub

4) technicznie przestarzałe, gdy ich remont jest nieuzasadniony ekonomicznie.

  • Decyzje organu lub kierownika jednostki

Organ administracji publicznej lub kierownik jednostki podejmują wszelkie decyzje związane z majątkiem, również dotyczące tego, które składniki mienia są temu organowi lub jednostce przydatne, a które należy uznać za zbędne lub zużyte. Decyzje te są podejmowane na podstawie analizy stanu majątku, przeprowadzanej w toku bieżącej działalności albo przy okazji inwentaryzacji. Organ lub jednostka powinny ustalić wartość poszczególnych składników rzeczowych majątku ruchomego, aby móc dokonać właściwego wyboru sposobu ich zagospodarowania.

W przypadku stwierdzenia w toku bieżącej działalności albo w trakcie inwentaryzacji, że składniki rzeczowe majątku ruchomego spełniają kryteria pozwalające na uznanie ich za zbędne lub zużyte, kierownik jednostki powołuje komisję do oceny przydatności tych składników do dalszego użytkowania. Komisja przedstawia organowi albo kierownikowi jednostki propozycje dotyczące dalszego użytkowania albo zakwalifikowania tych składników do kategorii majątku zbędnego lub zużytego, z przeznaczeniem do zagospodarowania w adekwatny sposób.

Zmiany dotyczące nabycia majątku przez pracownika

Nowe rozporządzenie wprowadza szereg zmian doprecyzowujących oraz uwzględniających uwagi zgłoszone w trakcie uzgodnień międzyresortowych. W szczególności należy zwrócić uwagę na uregulowanie kwestii nabywania składników rzeczowych majątku ruchomego przez pracowników jednostki, którym składniki te zostały uprzednio oddane do użytku służbowego. W § 8 rozporządzenia postanowiono, że składnik rzeczowy majątku ruchomego o wartości początkowej nieprzekraczającej kwoty określonej w art. 16f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (10 000 zł), oddany pracownikowi jednostki pozostającemu w stosunku pracy do użytku służbowego na okres co najmniej jednego roku, będzie mógł zostać sprzedany temu pracownikowi. Zastrzeżono jednak, że jeśli sprzedaż następuje w trakcie trwania stosunku pracy, to jest możliwa tylko w przypadku zakwalifikowania tego składnika do kategorii majątku zbędnego lub zużytego z przeznaczeniem do zagospodarowania w drodze sprzedaży pracownikowi. Taka kwalifikacja nie jest natomiast wymagana, jeśli sprzedaż następuje w związku z rozwiązaniem stosunku pracy.

Jednocześnie w rozporządzeniu wskazano, że w okresie czteroletnim (wprowadzonym w związku z czteroletnim okresem kadencji), licząc od pierwszej sprzedaży, mogą zostać sprzedane pracownikowi tylko składniki rzeczowe majątku ruchomego o łącznej wartości rynkowej nieprzekraczającej kwoty 10 000 zł. Wcześniej kwota ta wynosiła 3500 zł, przy czym nie doprecyzowywano okresu, którego ta kwota dotyczy.

[...]

Autor jest ekonomistą i certyfikowanym księgowym posiadającym wieloletnie doświadczenie w obszarze finansów publicznych.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.
Zapraszamy do składania zamówień na prenumeratę i numery archiwalne.