Finanse publiczne

Strona główna » Luty 2008 » Rachunkowość » Dodatkowe wynagrodzenie roczne

Brosz o finansach

Październik 2014

Polecamy

Książki

Publikacje wydawane w ramach Biblioteki Finanse Publiczne oraz Biblioteki Administracja Publiczna to profesjonalne i praktyczne opracowania podejmujące zagadnienia z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej. więcej »

 
Magdalena Rypińska

Dodatkowe wynagrodzenie roczne

Nie każdy pracownik sektora finansów publicznych ma prawo do trzynastki. Aby ją otrzymać, trzeba nie tylko pracować przez określony czas u danego pracodawcy, ale też nie narazić się na sankcje dyscyplinarne w miejscu pracy.

W jednostkach sfery budżetowej raz w roku pracownikom wypłacane jest dodatkowe wynagrodzenie roczne w wysokości 8,5% otrzymanych wynagrodzeń za pracę w danym roku kalendarzowym - tzw. trzynastka. Ustala się ją na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (DzU z 1997 r. nr 160, poz. 1080 z późn. zm.). Trzeba jednak pamiętać, że nie każdemu pracownikowi ona przysługuje, a ustalając trzynastkę tym pracownikom, którzy uzyskali do niej prawo, należy zwrócić uwagę na to, jakiego rodzaju składniki wynagrodzenia otrzymywali, gdyż nie wszystkie wlicza się do podstawy ustalenia dodatkowego wynagrodzenia rocznego.

Komu przysługuje trzynastka

Prawo do trzynastki uzyskuje pracownik po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego. W takim przypadku należy pracownikowi wypłacić dodatkowe wynagrodzenie roczne w pełnej wysokości. Prawo do tego wynagrodzenia nabywa również pracownik, który przepracował u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy, z tym że wówczas otrzymuje on dodatkowe wynagrodzenie roczne w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego.

Warto tu zaznaczyć, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego przez "okres przepracowany" należy rozumieć okres efektywnie przepracowany, a nie tylko czas pozostawania w stosunku pracy. Oznacza to, że jeśli pracownik pozostawał w stosunku pracy, ale faktycznie nie świadczył jej przez co najmniej 6 miesięcy, nie nabywa prawa do trzynastki. Wyjątkiem jest tutaj korzystanie z urlopu wychowawczego, urlopu dla poratowania zdrowia i urlopu do celów naukowych, artystycznych lub kształcenia zawodowego dla nauczycieli i nauczycieli akademickich (w tych przypadkach trzynastka przysługuje na ogólnych zasadach).

PRZYKŁAD 1

Pracownica zatrudniona od 1 lutego 1998 r. na czas nieokreślony w 2007 r. pracowała od 1 stycznia do 28 czerwca, nie korzystając z żadnych zwolnień i urlopów. 28 czerwca urodziła dziecko i korzystała z urlopu macierzyńskiego. Z dniem 1 listopada przeszła na urlop wychowawczy, z którego korzystała do końca roku kalendarzowego.

Pracownicy tej będzie przysługiwać dodatkowe wynagrodzenie roczne, mimo że efektywnie przepracowała niepełne 6 miesięcy. Jednak przez dwa ostatnie miesiące roku korzystała z urlopu wychowawczego, który zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 6a ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym nie powoduje utraty prawa do trzynastki mimo nieświadczenia pracy w tym okresie.

[...]

Autorka jest kierownikiem finansowym państwowej jednostki budżetowej.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.
Zapraszamy do składania zamówień na prenumeratę i numery archiwalne.