Finanse publiczne

Strona główna » Luty 2018 » Budżet i podatki » Odliczanie VAT z wykorzystaniem prewspółczynnika

Brosz o finansach

Grudzień 2018

Polecamy

Książki

Publikacje wydawane w ramach Biblioteki Finanse Publiczne oraz Biblioteki Administracja Publiczna to profesjonalne i praktyczne opracowania podejmujące zagadnienia z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej. więcej »

 
Joanna Rudzka

Odliczanie VAT z wykorzystaniem prewspółczynnika

Podatnik ma prawo do odliczenia VAT, jednak w sektorze finansów publicznych nie zawsze przysługuje ono w pełni. W wielu przypadkach można odliczyć tylko część VAT z faktury lub w ogóle nie przysługuje prawo do odliczenia. Jednym z najbardziej skomplikowanych zagadnień z tego zakresu jest stosowanie prewspółczynnika pojawiającego się w rozliczeniach związanych z działalnością mieszaną.

Pełne odliczenie jest możliwe jedynie wówczas, gdy analizowany koszt dotyczy w całości jednego rodzaju aktywności. Przykładowo zakup usługi remontowej polegającej na przeprowadzeniu prac w wynajmowanym komercyjnie obiekcie dotyczy jedynie czynności opodatkowanych (stawką 23% VAT). W takiej sytuacji podmiotowi przysługuje pełne odliczenie VAT (100%).

Sprawa komplikuje się jednak w przypadku tzw. koszów ogólnych, związanych z działalnością mieszaną. Jednostka nie jest wówczas w stanie przyporządkować określonego zakupu (np. mediów, środków czystości, usług prawnych) do pojedynczej aktywności i w celu określenia kwoty podatku, który może odliczyć, musi zastosować odpowiednie współczynniki. W niniejszym artykule zostanie omówiony prewspółczynnik VAT, dla ustalenia którego należy wziąć pod uwagę obrót podlegający opodatkowaniu VAT oraz wpływy nieopodatkowane tym podatkiem (współczynnik, na którego ustalenie wpływa wysokość obrotu opodatkowanego stawkami VAT oraz zwolnionego z VAT, omówiono w artykule „Podstawowe zasady odliczania VAT naliczonego od należnego” opublikowanym w grudniowym numerze).

Ustawowe pojęcie prewspółczynnika

Zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. brzmieniem art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie), gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

Sposób ustalenia prewspółczynnika

Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy o VAT sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:

1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie), gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

W art. 86 ust. 2c ustawy o VAT postanowiono natomiast, że przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności następujące dane:

1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością;
3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza;
4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą działalnością.

Są to bardzo ogólne dyrektywy, trudne do zastosowania w praktyce.

[...]

Autorka jest doradcą podatkowym specjalizującym się w rozliczeniach jst. Prowadzi Kancelarię Doradcy Podatkowego Joanny Rudzkiej.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.
Zapraszamy do składania zamówień na prenumeratę i numery archiwalne.