Finanse publiczne

Strona główna » Luty 2019 » Rachunkowość » Podział wydatków inwestycyjnych

Brosz o finansach

Grudzień 2019

Polecamy

Książki

Publikacje wydawane w ramach Biblioteki Finanse Publiczne oraz Biblioteki Administracja Publiczna to profesjonalne i praktyczne opracowania podejmujące zagadnienia z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej. więcej »

 
Bożena Rudnicka

Podział wydatków inwestycyjnych

Zdaniem Ministerstwa Finansów rozporządzenie w sprawie klasyfikacji budżetowej nie określa minimalnej wartości wydatków inwestycyjnych ujmowanych w paragrafach 605, 607, 611 i 613. To oznaczałoby, że zaklasyfikowane w nich wydatki nie muszą przekraczać progu 10 000 zł ustalonego w art. 16f updop.

Redakcja miesięcznika „Finanse Publiczne” zadała Ministerstwu Finansów (dalej: MF) pytanie, jak należy klasyfikować wydatki związane z nabyciem i ulepszeniem środków trwałych, po tym jak do 10 000 zł podniesiono kwotę limitującą możliwość jednorazowego odpisu amortyzacyjnego oraz wprowadzono przepis, że wydatki na ulepszenie środków trwałych mogą być potraktowane tak jak koszty remontu i nie zwiększać wartości początkowej środków trwałych, jeśli wysokość wydatków nie przekroczy 10 000 zł (dla środków trwałych nabytych w 2018 r.) albo 3500 zł (dla środków trwałych nabytych przed 1 stycznia 2018 r.).

Wyjaśnienia MF

MF nadało swojej odpowiedzi1 na wymienione pytanie szerszy kontekst i podkreśliło na początku, że przepisy ustawy o rachunkowości (dalej: uor) nie określają granicznej wartości środka trwałego, jaką jednostka powinna przyjąć jako decydującą o jego ujęciu w ewidencji księgowej i o dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych. W jednostkach, które stosują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: rozporządzenie w sprawie rachunkowości i planów kont), uznanie danego składnika majątkowego za środek trwały powinno zależeć od spełnienia kryteriów określonych w § 2 pkt 5 tego rozporządzenia.

  • Zasady wyceny, amortyzacji i jednorazowego umarzania

W dalszej części odpowiedzi MF przytoczyło definicję środków trwałych – zarówno tę z art. 3 ust. 1 pkt 15 uor, jak i tę z § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie rachunkowości i planów kont. Następnie MF – podobnie jak wówczas, gdy odnosiło się do uwag zgłaszanych w trakcie ustalania treści rozporządzenia – wskazało na kilka przepisów uor dotyczących środków trwałych. Oto brzmienie tej części odpowiedzi:

Jednostki zobowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są do stosowania nadrzędnych zasad rachunkowości, w tym zasady ostrożności i istotności. Określona w art. 7 ustawy o rachunkowości zasada ostrożności zobowiązuje jednostki do uwzględnienia w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, m.in. zmniejszenia wartości użytkowej lub handlowej składników aktywów, w tym również w postaci odpisów amortyzacyjnych. Amortyzacja, w znaczeniu określonym w art. 32 ust. 1 ustawy o rachunkowości, wyraża zużycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i jest dokonywana w postaci planowych, systematycznych odpisów ich wartości odnoszonych w koszty działalności operacyjnej. Rozpoczęcie amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania, a jej zakończenie – nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z wartością początkową środka trwałego lub przeznaczenia go do likwidacji, sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru, z ewentualnym uwzględnieniem przewidywanej przy likwidacji ceny sprzedaży netto pozostałości środka trwałego. Jednocześnie – zgodnie z art. 8 ustawy o rachunkowości – określając zasady (politykę) rachunkowości, należy zapewnić wyodrębnienie w rachunkowości wszystkich zdarzeń istotnych do oceny sytuacji majątkowej, finansowej oraz wyniku finansowego jednostki, przy zachowaniu zasady ostrożności, o której mowa w art. 7 ustawy o rachunkowości.

Przepisy § 7 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia MFiR z 13.09.2017 r. wskazują, że jednorazowo, przez spisanie w koszty w miesiącu przyjęcia do użytkowania, mogą być umarzane pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do użytkowania.

Tak więc MF odniosło się w tym fragmencie wyjaśnień nie tyle do głównego problemu, ile do zasad wyceny bilansowej oraz amortyzacji lub umarzania środków trwałych.

  • Ujęcie pozostałych środków trwałych

MF odwołało się też do opisu konta 013 „Pozostałe środki trwałe”, przypominając, że księguje się na nim środki trwałe wydane do używania na potrzeby działalności jednostki, które podlegają umorzeniu lub amortyzacji w pełnej wartości w miesiącu wydania do używania. Również w tym wypadku, zdaniem MF, uwzględniając brzmienie § 7 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie rachunkowości i planów kont, można wskazać, że jeśli ustalona przez kierownika jednostki wartość pozostałych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie przekracza wielkości ustalonej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej również: updop), to możliwe jest ich jednorazowe umorzenie.

Zdaniem MF przyjęte przez jednostkę zasady zaliczania składników majątkowych do środków trwałych oraz ich amortyzacji (systematyczny, planowany odpis lub jednorazowe spisanie w koszty) powinny zostać zawarte w dokumentacji opisującej stosowane przez jednostkę zasady (politykę) rachunkowości.

[...]

Autorka jest doktorem nauk ekonomicznych, ekspertem z zakresu rachunkowości budżetowej.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.
Zapraszamy do składania zamówień na prenumeratę i numery archiwalne.