Finanse publiczne

Strona główna » Marzec 2020 » Prawo » Doręczenie pozwu i pism procesowych przez komornika

Brosz o finansach

Rys. B.Brosz

Polecamy

Książki

Publikacje wydawane w ramach Biblioteki Finanse Publiczne oraz Biblioteki Administracja Publiczna to profesjonalne i praktyczne opracowania podejmujące zagadnienia z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej. więcej »

 
Adrian Paluch

Doręczenie pozwu i pism procesowych przez komornika

Ustawa nowelizująca kodeks postępowania cywilnego uchwalona w lipcu 2019 r. w istotny sposób wpłynęła na zasady doręczania pism procesowych. Ważnym skutkiem tych przepisów jest m.in. ograniczenie możliwości stosowania tzw. doręczenia zastępczego w odniesieniu do pozwu lub innego pisma wywołującego potrzebę podjęcia obrony.

Rys. B.Brosz

Rys. B.Brosz

Druga część przepisów ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (dalej: nowelizacja kpc) weszła w życie 7 listopada 2019 r. Najistotniejszą konsekwencją tej nowelizacji jest ograniczenie możliwości stosowania tzw. doręczenia zastępczego – nazywanego także doręczeniem per awizo.

Częściowe zniesienie fikcji doręczenia

Przed wejściem w życie wspomnianych na wstępie przepisów kodeks postępowania cywilnego (dalej: kpc) dopuszczał możliwość stosowania tzw. fikcji doręczenia pism sądowych niepodjętych przez adresata. Fikcja ta polegała na tym, że jeśli doręczenie pisma procesowego do rąk adresata (lub jego przedstawiciela ustawowego), w miejscu jego zamieszkania (lub pracy) bądź do rąk dorosłego domownika (administratora domu, dozorcy lub sołtysa – o ile podjęły się przekazania pisma adresatowi) okazywało się niemożliwe, pisma przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego mogły być złożone w placówce pocztowej tego operatora (zgodnie z art. 139 kpc). Doręczyciel pozostawiał w drzwiach mieszkania adresata (lub w od­dawczej skrzynce pocztowej) zawiadomienie z informacją o tym, gdzie i kiedy pismo pozostawiono, wraz z pouczeniem, że pismo to należy odebrać w terminie 7 dni od umieszczenia zawiadomienia (tzw. awizo). Zawiadomienie należało powtórzyć w przypadku bezskutecznego upływu tego terminu. Pismo uważano za doręczone po upływie 7 dni od powtórnego zawiadomienia o jego pozostawieniu w placówce pocztowej. Zasada ta dotyczyła wszystkich pism procesowych doręczanych z sądu (zarówno odpisu pozwu czy wyroku zaocznego, jak i nakazu zapłaty).

W praktyce niejednokrotnie zdarzało się, że dana osoba w ogóle nie wiedziała o postępowaniu toczącym się z jej udziałem, a o tym, że przeciw niej zostało wydane orzeczenie, dowiadywała się od komornika egzekwującego zasądzoną należność. Aby zapewnić stronie realną możliwość podjęcia obrony, na mocy nowelizacji kpc ograniczono możliwość stosowania fikcji doręczania poprzez pozostawienie tzw. awiza.

Sama możliwość doręczenia pisma w opisany sposób nie została wyłączona w całości. W dalszym ciągu pozwala na to art. 139 § 1 kpc, którego treść nie została zmieniona. Obecnie jednak w art. 1391 § 1 kpc ustawodawca zastrzega, że jeżeli pozwany – pomimo powtórzenia zawiadomienia (zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie) – nie odebrał pozwu lub innego pisma procesowego wywołującego potrzebę podjęcia obrony jego praw, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających i nie ma zastosowania art. 139 § 2–31 lub inny przepis szczególny przewidujący skutek doręczenia (gdy pomimo nieodebrania pisma przez adresata można je uznać za doręczone – w szczególności dotyczy to podmiotów, na których ciąży obowiązek wpisu do rejestru sądowego, np. do KRS), przewodniczący zawiadamia o tym powoda, przesyłając mu przy tym odpis pisma dla pozwanego i zobowiązując do doręczenia tego pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika.

[...]

Autor jest sędzią sądu rejonowego, absolwentem studiów doktoranckich na wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.
Zapraszamy do składania zamówień na prenumeratę i numery archiwalne.