Finanse publiczne

Strona główna » Styczeń 2019 » Kontrola finansowa » Rozliczenie wyników inwentaryzacji

Brosz o finansach

Luty 2019

Polecamy

Książki

Publikacje wydawane w ramach Biblioteki Finanse Publiczne oraz Biblioteki Administracja Publiczna to profesjonalne i praktyczne opracowania podejmujące zagadnienia z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej. więcej »

 
Jarosław Jurga

Rozliczenie wyników inwentaryzacji

Ujawnione różnice pomiędzy stanem rzeczywistym stwierdzonym podczas prac inwentaryzacyjnych a stanem wykazanym w księgach rachunkowych powinno się wyjaśnić i odpowiednio ująć w ewidencji księgowej. Podjęcie decyzji w sprawie rozliczenia różnic należy do obowiązków kierownika jednostki.

Jednym z ostatnich elementów procesu inwentaryzacji jest ustalenie i wyjaśnienie różnic inwentaryzacyjnych, a także rozliczenie osób odpowiedzialnych materialnie za powierzone im mienie. W rezultacie przeprowadzenia inwentaryzacji możliwe jest przedstawienie w sprawozdaniu finansowym prawidłowego i rzetelnego obrazu sytuacji majątkowej i finansowej jednostki, w tym rzeczywistego wyniku finansowego.

Wycena spisu z natury

Pierwszym krokiem, który należy wykonać w ramach czynności następujących po zakończeniu czynności spisowych, jest wycena spisu z natury. Ilości ustalone i ujęte w arkuszach spisowych przekazanych przewodniczącemu komisji inwentaryzacyjnej wycenia się w celu rozliczenia wyników inwentaryzacji.

Przedmiotem wyceny jest każdy składnik aktywów będący własnością jednostki. Nie wycenia się natomiast aktywów obcych. Wycena jest dokonywana bezpośrednio na arkuszach spisowych lub na zestawieniach zbiorczych. Drugi z wymienionych sposobów jest wykorzystywany w przypadku dużej ilości aktywów jednego typu lub rodzaju, a także w odniesieniu do niektórych rodzajów materiałów i zapasów.

Wyceny rzeczowych składników obrotowych dokonuje się według wartości ewidencyjnej. Stan środków pieniężnych wycenia się według wartości nominalnej. W przypadku środków trwałych przyjmuje się ich wartość początkową.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o rachunkowości (dalej: uor) kierownik jednostki, uwzględniając rodzaj i wartość poszczególnych grup rzeczowych składników aktywów obrotowych posiadanych przez jednostkę, podejmuje decyzję o stosowaniu jednej z następujących metod prowadzenia kont ksiąg pomocniczych dla tych grup składników:

1) prowadzeniu ewidencji ilościowo-wartościowej, w której dla każdego składnika ujmuje się obroty i stany w jednostkach naturalnych i pieniężnych;
2) prowadzeniu ewidencji wartościowej;
3) prowadzeniu ewidencji ilościowej obrotów i stanów, prowadzonej dla poszczególnych składników lub ich jednorodnych grup wyłącznie w jednostkach naturalnych (wartość stanu wycenia się przynajmniej na koniec okresu sprawozdawczego, za który następują rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego, dokonane na podstawie danych rzeczywistych);
4) nieobejmowaniu składników aktywów obrotowych ewidencją księgową.

Do wyceny aktywów w arkuszach spisowych – w zależności od przyjętego sposobu prowadzenia ewidencji – stosuje się odpowiednio:

1) ceny rzeczywiste ustalone na poziomie cen nabycia lub zakupu bądź kosztów wytworzenia albo stałe ceny ewidencyjne, albo ceny sprzedaży dla ewidencji ilościowo-
wartościowej;
2) ceny zakupu lub nabycia z zastosowaniem metody FIFO dla ewidencji wyłączenie ilościowej lub w przypadku nieobjęcia materiałów ewidencją księgową;
3) rzeczywiste lub planowane koszty wytworzenia dla wyrobów gotowych i półproduktów.

[...]

Autor jest ekonomistą i certyfikowanym księgowym posiadającym wieloletnie doświadczenie w obszarze finansów publicznych.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.
Zapraszamy do składania zamówień na prenumeratę i numery archiwalne.